Επίλογοι

Επίλογοι

( 14 Ψήφοι )
Σύνταξη-επιμέλεια: Ζωή Σταυρίδου | Κυριακή, 17.11.19 18:29
 

Επίλογοι

(Σε κάποιον ΞΕΝο που ήρθε για λίγο ΦΩΤίζοντας τόσο πολλά…
Σ΄ ευχαριστώ «Π»)

Το χωριό Ανεμογυάλι δεσπόζει στα βόρεια της Πελοποννήσου, στους πρόποδες του βουνού Κριθώνας. Φωλιασμένο ανάμεσα στην Πλατανίτσα και το Δοκάκι, είναι ξακουστό για τα απόκρημνα φαράγγια, τα στρέμματα βαλσαμόχορτο και τις άγριες ντοματιές. Τα σπίτια παλεύουν εδώ και χρόνια με το υψόμετρο και οι λιγοστές σόμπες αχνίζουν μέχρι τα βαθιά τους γεράματα.

Στη μέση του χωριού βρίσκεται το Μπαστίνο, ο πετρόμυλος του Αχιλλέα. Πιο δίπλα ο φούρνος του παππού. Στη βιτρίνα έχει ένα παραθυράκι με ξύλινο σκαλιστό γείσο. Κάθε πρωί η Ζαφειρούλα γεμίζει την ασημένια πιατέλα με φρέσκα κουλούρια, δίπλες βουτηγμένες σε μέλι και καβουράκια κρούστας με κοσκινισμένα καρύδια σε μαύρο σουσάμι. Τα πρώτα καρβέλια φεύγουν για το μοναστήρι μέσα σε ψάθινα καλάθια. Τα πρώτα χρόνια φορτώνονταν στον Ηρακλή, το μοναδικό μουλάρι του χωριού. Καθώς φτιάχτηκε ο δρόμος για την πόλη, ανέλαβε τη δουλειά το φορτηγάκι. Παρόλα αυτά ο Ηρακλής συνέχιζε το ίδιο δρομολόγιο κάθε πρωί μέχρι τη μονή και πάλι πίσω στην πλατεία. Μια παγερή μέρα, κάποιος τον λυπήθηκε. Έφτασε στο καφενείο με τα λεπτά του πόδια πληγιασμένα από τις πέτρες, βρεγμένο το κορμί του ίσαμε τα νύχια. Βαριανάσαινε, θαρρείς είχε ανταμώσει το χάρο στη στροφή. Τον μάντρωσε ο δασοφύλακας σε ένα αλώνι με καλαμιές. Τι έφταιγε το ζωντανό να σέρνεται για τα ανθρώπινα. Στο χωράφι θα ήταν ευτυχισμένος. Μα από εκείνη τη μέρα κανείς δεν μπορούσε στ΄ αλήθεια να πει αν γίνηκε τελικά η ζωή του καλύτερη.

Αρχές της άνοιξης στάθμευσε έξω από το χωριό ένα καμιόνι με πινακίδες πόλης. Συνάντησε τον μυλωνά, αγόρασε μερικά τρόφιμα και κίνησε για το πανδοχείο στο Δοκάκι. Εκείνη την ώρα στοίβιαζε η Ζαφειρούλα τους κουραμπιέδες στο δίσκο. Το μάτι της έπεσε στο παράθυρο. Τον είδε καθώς έκλεινε πίσω την πόρτα. Τα μαύρα του μαλλιά ήταν πασπαλισμένα με νιφάδες λεπτού χιονιού και στα χέρια κρατούσε μια δερμάτινη θήκη. Καθώς προχωρούσε, σχημάτιζε βαθιά αυλάκια νερού. Έπιασε τον εαυτό της να γλιστράει στα χνάρια του. Όσο περπατούσε εκείνος, τόσο βυθιζόταν αυτή στα βήματά του. Κάποια στιγμή ένιωσε το βλέμμα του στο δικό της. Έκλεισε απότομα  τα μάτια της. Όταν τα άνοιξε, ο ξένος είχε χαθεί στο χιόνι. Μαζί και ο δίσκος με τους κουραμπιέδες. Δοκίμασε τον μοναδικό που είχε απομείνει στην πιατέλα. Κι έκανε μια σκέψη κρυφή. Και γλυκιά συνάμα.

Το ίδιο βράδυ, ένα όνειρο γέμισε την κάμαρή της. Καθόταν στη μικρή λίμνη, τραγουδούσε σιγανά, στα μαλλιά της έφερνε πέταλα από μαργαρίτες ο αέρας. Σαν έκανε να κινήσει για το σπίτι, την πρόφταινε εκείνος. Και τι δεν της έλεγε. Χαμήλωνε τότε το  βλέμμα, άκουγε τη φωνή του να την αγκαλιάζει. Τη νανούριζε, την ξυπνούσε πλάι του, της διάβαζε το αγαπημένο της παραμύθι, την έκανε να γελάει, της χάριζε ένα κεραμίδι για το παντοτινό τους σπίτι, άφηνε μια κούπα για εκείνη δίπλα στη δική του, τη σκέπαζε με λέξεις στο σκοτάδι. Και κάποτε έφευγε βάνοντας στο χέρι της μια μικρή λαβωματιά αγάπης. Τότε σηκωνόταν η Ζαφειρούλα. Μα δεν ξυπνούσε. Γιατί δεν κοιμόταν.

Ανήμερα των Χριστουγέννων μαζεύτηκε το χωριό στην πλατεία. Στήθηκαν τραπέζια, ακούστηκαν τραγούδια. Ο Αχιλλέας έδιωξε από το φούρνο γυναίκα και κόρη. Θα ερχόταν κι εκείνος μετά στη γιορτή. Πάνω στη βιασύνη, ξεχάστηκε ο δίσκος με τα σκαλτσούνια στο μαγαζί. Άσε μάνα, θα γυρίσω-πετάχτηκε η Ζαφειρούλα. Ένιωθε τον αέρα στο δρόμο να μαστιγώνει το λεπτό της δέρμα. Τα βήματά της σκάβαν λαγούμια στο χιόνι. Καθώς πλησίαζε, νόμισε πως είδε σκοτάδι. Όρμησε στην πόρτα, παρ΄ολίγον να τη γκρεμίσει. Πετάχτηκε ο πατέρας της έντρομος από μέσα, στα χέρια του μια αλευρωμένη γλίτσα θα γινόταν τσουρέκι. Της φάνηκε πιο κοντός με το ζυμάρι στα χέρια. Και κάπως έξαλλος. Εκείνη τη στιγμή ακούστηκε πίσω της να ανοίγει η πόρτα, μια βαθιά φωνή γέμισε το χώρο. Και για καλή της τύχη, αυτή τη φορά δεν κρατούσε κανένα δίσκο στα χέρια της.

Ανάμεσα στις καλαμιές κι αυτή τη φορά. Δεν είχε βαρεθεί να τις μετράει; Μα την κρατούσε τόσο σφιχτά ο Διονύσης που δεν την ένοιαζε. Χωνόταν εκείνη μέσα στο μάλλινο γιακά του, ρουφούσε το άρωμά του, το φυλάκιζε για τις ώρες που θα ΄ταν μακριά. Έτσι μετρούσε το χρόνο πλέον η Ζαφειρούλα. Σε στιγμές μαζί και χώρια. Έτρεχε να τον συναντήσει, δεν τη χωρούσε ο τόπος σαν έπεφτε δουλειά στο μαγαζί, ο νους της ταξίδευε κοντά του. Κι εκείνος κρατούσε τα πιο όμορφα λόγια για χάρη της, έχωνε τα χέρια του στα μαλλιά της, άγγιζε το λαιμό της και της ψιθύριζε όνειρα, ιστορίες από το νέο σχολείο. Μα για κάποιο λόγο δεν έρχονταν ποτέ στον ύπνο της.

Και οι μέρες έφευγαν. Ο χειμώνας σκλήραινε. Οι καλαμιές καίγονταν. Το χιόνι πάγωνε. Και η Ζαφειρούλα μετρούσε ακόμα τα μαζί, που γίνονταν ολοένα πια και πιο χώρια. Και ο Διονύσης δεν έφτανε κοντά της κάθε που σκοτείνιαζε. Δεν άγγιζε το λαιμό της. Μα η Ζαφειρούλα άκουγε ακόμα τα λόγια του. Κρατούσε το κεραμίδι σφιχτά. Ένιωθε τη βαθιά λαβωματιά. Κι ένα ξημέρωμα κίνησε για το Δοκάκι.

Το σχολείο της φάνηκε παράταιρο. Μια μικρή τάξη σε ένα πελώριο κουτί. Ο Διευθυντής, με ένα κομμάτι σπανακόπιτα στο χέρι την οδήγησε στο γραφείο του. Έριξε εκείνη μια γρήγορη ματιά τριγύρω, ευχήθηκε να είχε ένα δίσκο στα χέρια της, όπως τότε. Μα σαν έκλεισε πίσω της η πόρτα του σχολείου, ένιωσε το χρόνο να μετράει και πάλι σε λεπτά.

Σε όλο το δρόμο, άφηνε πίσω της λέξεις. Πώς να χωρέσει αλλιώς τις νέες; Η αγκαλιά έγινε μετάθεση, οι καλαμιές ράγες σε ένα τρένο που σφύριξε γι αλλού, το κεραμίδι ένα αντίο από εκείνα που δε γράφονται με χρώμα. Κι εκείνη, ξήλωσε τις σκέψεις της από το μάλλινο γιακά. Τράβηξε τη βαθιά φωνή από τα μαλλιά της. Γέμισε με δάκρυα ο δρόμος, ακούμπησε εκείνη σε μια βελανιδιά και λάβωσε τη γη με την υγρή θλίψη της.

Στη στροφή για το μύλο, είδε μπροστά της μια σκιά. Δεν τρόμαξε. Κοντοστάθηκε. Χωρίς να το καταλάβει άρχισε να πλησιάζει. Μέσα στην πηχτή ομίχλη αναγνώρισε δύο μάτια υγρά. Είδε τη λευκή της εσάρπα να καθρεφτίζεται. Πρόσεξε το ωχρό της δέρμα. Τα κόκκινα μάτια της. Είδε και κάτι που δεν υπήρχε. Μα δεν έκλεισε τα μάτια της. Δεν είχε σκοπό να φυλακίσει ό,τι αγαπούσε. Άνοιξε τη βαριά πόρτα.  Έλυσε την τριχιά από το δέντρο. Σκούπισε το βρεγμένο του πρόσωπο, άγγιξε τα χτυπημένα του πόδια. Εκείνο χαμήλωσε το κεφάλι. Έσκυψε και φίλησε το πονεμένο του βλέμμα. Και μαζί, άνθρωπος και ζωντανό, κίνησαν για το σπίτι.

Εκείνη τη νύχτα η Ζαφειρούλα αποκοιμήθηκε. Εκείνη τη νύχτα το χιόνι έλιωσε. Εκείνη τη νύχτα ένα πληγιασμένο ζώο κούρνιασε σε ένα ζεστό αγώγι.

Εκείνη τη νύχτα τα όνειρα ντράπηκαν να φανούν…

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Το tempo.gr παρακαλεί του φίλους αναγνώστες του να γράφουν με ελληνικούς και όχι με λατινικούς χαρακτήρες (greeklish), όπως επίσης να αποφεύγουν και την υπερβολική χρήση κεφαλαίων γραμμάτων. Ο χώρος των σχολίων προσφέρεται σε όλους για να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους, χωρίς καμία λογοκρισία από την πλευρά των Διαχειριστών, αρκεί η διατύπωση να βρίσκεται πάντοτε σε κόσμια πλαίσια. Επισημαίνεται ότι όσα σχόλια είναι συκοφαντικά, προσβλητικά, υβριστικά ή περιέχουν προσωπικά δεδομένα, συνδέσμους προς πορνογραφικό υλικό ή κάθε είδους άσεμνο και απαγορευμένο περιεχόμενο, θα διαγράφονται αυτομάτως.


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Περισσότερα Θέματα:

Επίλογοι

Τα πρώτα καρβέλια φεύγουν για το μοναστήρι μέσα σε ψάθινα καλάθια. Τα πρώτα χρόνια φορτώνονταν στον Ηρακλή, το μοναδικό μουλάρι του χωριού. Καθώς φτιάχτηκε ο δρόμος για την πόλη, ανέλαβε τη δουλειά το φορτηγάκι. Παρόλα αυτά ο Ηρακλής συνέχιζε το ίδιο δρομολόγιο κάθε πρωί μέχρι τη μονή και πάλι πίσω στην πλατεία. Μια παγερή μέρα, κάποιος…

Αυτή τη μόνη λέξη

Με τον Μάνο γνωρίζονταν από παιδιά. Στην ίδια στενή γειτονιά, σπίτια διπλανά. Όταν πέθανε ο κυρ Απόστολος και άδειασε το χαμηλό σπίτι στα δεξιά, είχε ευχηθεί η Μυρτώ να ερχόταν μια μεγάλη οικογένεια. Σαν πέρασε ο χειμώνας και πήρε ο ήλιος τον ανήφορο, τα παράθυρα στη Μενάνδρου 14 άνοιξαν διάπλατα. Το τραπεζάκι της βεράντας στόλιζε πλέον…

Ταξιδεύοντας…

(για τον Λευτέρη… που πάντα θα αξίζει το όνομά του) Κλείνοντας την πόρτα πίσω εκείνο το βράδυ, ένιωσε το κάθε βήμα του να σκάβει σαν γηραιός τυφλοπόντικας μια στοά μέχρι το υπόγειο. Χαμογέλασε στη σκέψη. Δεν είχε υπόγειο. Κακοτεχνίες. Αυτά πλήρωνε τώρα. Γιατί  έρχονται στιγμές που θέλεις να πετάξεις μέσα ένα χαλί, μια κουζίνα με καμένο…

Καλό συναπάντημα...

Στον προθάλαμο του ανακαινισμένου κτιρίου δίπλα στον παλιό ηλεκτρικό είχε στηθεί από μέρες ένα πρόχειρο γραφείο. Δύο πλάκες μπετόν, μια λωρίδα μοκέτας κι ένα ξύλινο ράφι κάπου πιο πίσω. Μια εταιρεία σχεδίου με έδρα το Μόναχο αναζητούσε προσωπικό. Η αγγελία είχε κυκλοφορήσει σε μια τοπική εφημερίδα και οι αιτήσεις είχαν ήδη ξεπεράσει τις…

Μια ζαριά καλή…

Κάθε Τρίτη και άλλο παιχνίδι. Αυτή ήταν η συμφωνία και οι κανόνες σαφείς. Αν έχανες, πλήρωνες την άλλη φορά. Κέρδιζες; Υπομονή μέχρι την  επόμενη παρτίδα. Δεν ήταν και πολύς καιρός που έπαιζε ο Μενέλαος. Βράδυ πάνω στο ποτό τον τραβολόγησε ένας φίλος να συμπληρωθεί η ομάδα. Ο φίλος έφυγε, έμεινε εκείνος με τρία χαρτιά να ποντάρει για το…

Υπόκλιση…

Στο υπόγειο της οδού Βαλσάμη η λάμπα έκαιγε εδώ και μέρες. Κάπου κάπου ακουγόταν ένας θόρυβος πνιχτός σαν σουβλιά σε λαμαρίνα κι έπειτα πηχτή σιωπή. Στο διπλανό δωμάτιο η κυρά Ευθαλία στριφογύριζε στα χέρια της ένα παλιό μπατζάκι για κόντεμα. Κι έσπαγε το κεφάλι της… Εκείνο το απόγευμα ο μικρός της γιος λέει θα έπαιζε στο θέατρο. Τον…

Ελληνοφρένεια: Ο τσολιάς επιστρέφει στα ερτζιανά!

Από τη συχνότητα του ραδιοφωνικού σταθμού ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ 90,1 θα εκπέμπει στο εξής η «Ελληνοφρένεια», όπως ανακοινώθηκε. Οι εκπομπές θα ξεκινήσουν στις 9 του Σεπτέμβρη και θα μεταδίδονται Δευτέρα έως Παρασκευή 13:00 με 14:00 το μεσημέρι. Ακολουθεί η ανακοίνωση του σταθμού, αναλυτικά: «Τα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ 90,1 καλωσορίζουν την «Ελληνοφρένεια»…

Ο Πεταλωτής για τους μισθούς των 40.000 ευρώ στην ΕΡΤ

Με αφορμή τις ανακατατάξεις σε πρόσωπα της ΕΡΤ μετά την αλλαγή κυβέρνησης και την έλευση προσεχώς νέων μεγάλων ονομάτων στο Ραδιομέγαρο, άναψε η συζήτηση για τα συμβόλαιά τους και το κατά πόσο η δημόσια τηλεόραση μπορεί να καλύψει τις υψηλές οικονομικές τους απαιτήσεις.  Ο πρώην υπουργός της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, Γιώργος Πεταλωτής, έσπευσε…

Πρόσφατα Δημοφιλή

Οι βροχεροί άνθρωποι

Έχεις βρεθεί στην εξοχή πριν αρχίσει να βρέχει; Έχεις μυρίσει το χώμα…

Κι όταν πατάς τα όρια...;

Όρια. Καταβάθος, εαυτέ μου, δεν ξέρω αν συμπάθησες ποτέ στ' αλήθεια…

Ταξιδεύοντας…

(για τον Λευτέρη… που πάντα θα αξίζει το όνομά του) Κλείνοντας την…

Ζήσε τη στιγμή!

Ζήσε τη στιγμή γιατί το επόμενο λεπτό θα είναι ανάμνηση. Η κάθε στιγμή…

Να χαλάς χατίρια και να λες «όχι» στην εκμετάλλευση!

Χτυπάει το τηλέφωνο μετά από καιρό, κοιτάς τον αριθμό και είναι ένας…

Μια ζαριά καλή…

Κάθε Τρίτη και άλλο παιχνίδι. Αυτή ήταν η συμφωνία και οι κανόνες…

Επιλογές Συντακτικής Ομάδας

Οι τεχνικές προπαγάνδας των ΜΜΕ

Του Ευστράτιου Παπάνη* Κατά τον Ellul (1965) η προπαγάνδα αποτελεί…

Κλεπτομανία

Η κλεπτομανία ορίζεται ως μία συναισθηματική διαταραχή του ελέγχου…

Διάσημοι άνθρωποι που οδηγήθηκαν από την αποτυχία στην επιτυχία

Αν δεν αποτύχεις στη ζωή, δεν θα μπορέσεις ποτέ να γευτείς την…

Ιερά τέρατα του παγκόσμιου κινηματογράφου

Καινούργιοι μεγάλοι σταρ εμφανίζονται στη μεγάλη οθόνη κατά καιρούς,…

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή (Β' μέρος αφιερώματος)

Συνεχίζοντας το αφιέρωμα για τις καλύτερες ταινίες τρόμου και θρίλερ…

Ξέρετε ποια είναι τα δύο προϊόντα με τις περισσότερες πωλήσεις παγκοσμίως;

Το γεγονός ότι το πετρέλαιο κατέχει την πρώτη θέση σε πωλήσεις στον…
Στείλε το άρθρο σου

transparent

transparent


Το tempo.gr χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες. Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα.

Δέχομαι τα cookies από αυτό τον ιστότοπο.
Όροι χρήσης